Σε λίγο θα τους πληρώνουμε κιόλας...

Πρώτα από όλα να πω χρόνια πολλά σε αυτούς που γιορτάζουν σήμερα. Και όποιος έχει Δημήτρη/ Δήμητρα να τους χαίρεται κτλ. Περνάω κατευθείαν στο θέμα.
Μια γνωστή μου τελείωσε Ιστορικό-Αρχαιολογικό και όπως είναι λογικό άρχισε να ψάχνει δουλειά σε μουσεία. Άνοιξε τις αγγελίες και άρχισε τα τηλέφωνα. Η απάντηση ήταν η ίδια: "Προσλαμβάνουμε σε όλες τις θέσεις, σε όποια θέση θέλετε εσείς. Αλλά.....ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ. Μετά από κάποιες ώρες εργασίας, σας δίνουμε ένα χαρτί που λέει ότι δουλέψατε στο μουσείο μας". Δηλαδή πηγαίνεις, τους δουλεύεις και το όφελος σου είναι ένα χαρτί. Το παίρνεις το χαρτί και πηγαίνεις για καφέ μαζί του, το πηγαίνεις βόλτες και γενικά είσαι ευτυχισμένος γιατί σπούδασες, έχεις δουλέψει και έχεις συμβάλλει στη κοινωνία. Οι λογαριασμοί που τρέχουν, τα προσωπικά έξοδα δεν σε αγγίζουν γιατί εσύ έχεις το χαρτί και έχουν λυθεί ουσιαστικά όλα σου τα προβλήματα. Και το πιο τρελό είναι οτι τα μουσεία αυτά έχουν κόσμο που δουλεύει εθελοντικά. Ρε μας κοροϊδεύετε; Σε λίγο θα δουλεύουμε και σαν ευχαριστώ θα τους πληρώνουμε και από πάνω για το καλό που μας κάνανε.
Και από την αντίπερα όχθη, ακούς στη ΕΡΤ μισθό 20.000 ευρώ για κάθε επεισόδιο (1 επεισόδιο τη βδομάδα, do the math please), τον οποίο πληρώνω εγώ και εσύ και στην ιδιωτική τηλεόραση 100.000 το μήνα. Όλα αυτά χωρίς να έχουν σπουδάσει και χωρίς να κάνουν ουσιαστικά τίποτα. Και ύστερα λένε κοροιδευτικά: "Αμάν όλοι θέλουν να γίνουν τραγουδιστές και να βγούν στη τηλεόραση;".
Γιατί κύριος να πάω να σπουδάσω; Ποιό το κίνητρο; Γιατί να μην κυνηγήσω και εγώ το εύκολο χρήμα;

Πολύ γέλιο

Σπάνια γελάω με τη καρδιά μου όταν βλέπω βιντεάκια στο αγαπητό YouTube. Αλλά με το συγκεκριμένο video του Remi Gaillard πέθανα στα γέλια. Είδα και τα υπόλοιπα που έχει ανεβάσει αλλά δε τα βρήκα τόσο καλά.

Just Enjoy....

Ζητείται ελπίς...

Μια από αυτές τις μέρες έπεσε στα χέρια μου η εφημερίδα City Press. Μέσα υπήρχε το ένα δημοσίευμα από την Μαρία-Ελένη Σπυροπούλου το οποίο περιείχε και τα εξής:

"Από την ημέρα που ανακοινώθηκαν οι εκλογές 55.800 Έλληνες έτρεξαν -κυριολεκτικά ποδοπατήθηκαν- για να γίνουν μέλη του ΠΑΣΟΚ. Συγκεκριμένα, οι περισσότερες εγγραφές έγιναν στα βόρεια και στα νότια προάστια, ενώ για πρώτη φορά από ιδρύσεως του Κινήματος συνολικά 156.000 μέλη πληρώνουν τη συνδρομή τους στο κόμμα, τη στιγμή που μέχρι πρότινος, ακόμα και στις ένδοξες εποχές του Ανδρέα Παπανδρέου, τα μέλη που ανταποκρίνονταν με συνέπεια στις οφειλές τους δε ξεπερνούσαν τις 110.000."

Και αυτό δυστυχώς είναι αλήθεια. Πας, γράφεσαι στο κόμμα (στο κάθε κόμμα, δεν έχω κάτι ενάντια στο ΠΑΣΟΚ), δηλώνεις συμπαράσταση, βοηθάς με όποιο τρόπο σου υποδείξουν με την ελπίδα ότι εσύ ή κάποιο οικείο σου πρόσωπο θα βολευτεί σε καμία θέση στο Δημόσιο. Κάνεις ουσιαστικά τη δουλειά που θέλουν αυτοί και σε πληρώνουν με μια υπόσχεση (αυτό και αν είναι φτηνά εργατικά χέρια). Δε ξέρω ποιός βγαίνει νικητής από αυτό το αλισβερίσι. Ο πολίτης, ο οποίος νομίζει ότι όταν χρειαστεί το κόμμα αυτό θα είναι δίπλα του ή οι πολιτικοί που κάνουν ολόκληρες προεκλογικές εκστρατείες με μηδενικό κόστος σε εργατικό δυναμικό. Και μη κοροϊδευόμαστε, το κάθε κόμμα θα διορίσει μόνο τους πολύ δικούς του και όχι όλους αυτούς.
Αλλά όπως είπε και κάποιος γνωστός μου, αυτό γίνεται για να πεις στο τέλος ότι τουλάχιστον προσπάθησα και να έχεις την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να γίνει. Απλά κρίμα...

Τίποτα το σπουδαίο

Πρώτη φορά δεν έχω τίτλο να βάλω σε ένα post. Ίσως επειδή έχω ξεχάσει πώς γίνεται το blogging, ίσως επειδή δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να πω.
Οι διακοπές τελείωσαν και οι ρυθμοί έχουν επανέλθει στους κανονικούς. Τελικά εγώ πήγα στο χωριό, όπως είχα προβλέψει στο προηγούμενο post και πουθενά αλλού. Τίποτα το καταπληκτικό οικογενειακά με όλα τα κακά αλλά και τα καλά που συνεπάγεται αυτό. Το μόνο που μου έμεινε από αυτές τις διακοπές; 3-4 κιλά παραπάνω από τις κραιπάλες που γίνονταν επί 1 μήνα και κάτι που ήμασταν μόνοι μας σπίτι.
Γενικά η Ελλάδα κλυδωνίζεται ανάμεσα στις εκλογές (αλήθεια, μόνο εγώ δεν ξέρω τί να ψηφίσω ή έχουν και άλλοι αυτό το πρόβλημα;) και στο ποιά θα είναι η επόμενη μαγείρισσα της Μενεγάκη αφού αποχώρισε το καλοκαίρι η προηγούμενη. Τώρα θα μου πεις τί λες ρε κοπελιά και όμως αν κάνεις το λάθος να κάτσεις να δεις τα "μεσημεριανάδικα" που φέτος αρχίζουν από το πρωί και τελειώνουν αργά το απόγευμα νιώθεις οτι η εύρεση μαγείρισσα από τη Μενεγάκη είναι θέμα υψίστης σημασίας.
Θα κλείσω με ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ διαφήμιση που προβλέπεται να γίνει μεγάλο hit του χειμώνα:

Επανεμφάνιση στην blog-όσφαιρα

Buongiorno!!
Μετά από απουσία αρκετών ημερών (για να μη πω μήνα και κάτι) θυμήθηκα οτι κάπου στο διαδίκτυο υπάρχει και ένα blog το οποίο το είχα παρατημένο (για να μη το πω αλλιώς). Λοιπόν τα νέα μου:
1. Παραιτήθηκα!! Συνήθως αυτό είναι κακό μαντάτο αλλά στη περίπτωση μου ήταν η καλύτερη λύση. Εκτός από το ανύπαρκτο 8ωρο, ο τυπάς που είχε την εταιρία αποδείχτηκε πολύ μ@λάκας και από τη στιγμή που ούτε ενοίκιο αλλά ούτε σκυλιά, γατιά ή παιδιά έχω να φροντίζω γιατί να κάθομαι να σκάω και να έχω τον άλλο να μου γκρινιάζει.. Έτσι, τη Παρασκευή που μας πέρασε μάζεψα τα κουβαδάκια μου και ξεκίνησα για άλλη παραλία. Όχι άλλη δουλεία δεν έχω βρει αλλά πραγματικά προτιμώ να πάω για πωλήτρια, παρά να έχω για αφεντικό αυτόν.
2. Διακοπές δεν έχω κανονίσει τίποτα. Μου έχουν πει 4 άτομα για διακοπές, λέω σε όλους ναι (γιατί να τους πω όχι και να τους δυσαρεστήσω) και τελικά το κόβω να την περνάω στο κλεινόν άστυ ή να πάω, όπως κάθε χρόνο, στο χωριό.
3. Οι γονείς έχουν ανέβει στο χωριό, εγώ από τη Δευτέρα δεν έχω βάλει κώλο κάτω (βλέπεις 3 μήνες που έμεινα στη δουλειά, είχα αφήσει πολλές εκκρεμότητες πίσω-όχι κάτι σοβαρό άτομα που δεν έχω δει) και έτσι έχω λυσσάξει εγώ αλλά και τα αδέλφια μου στις έτοιμες πίτσες (sorry about that brothers..).
Κάτι άλλο συνταρακτικό δεν έχει συμβεί (ΟΚ, το ξέρω ούτε αυτά ήταν συναρπαστικά νέα, αλλά δώστε μου λίγο χρόνο να ξαναρχίσω να συνηθίζω και υπόσχομαι ότι θα επανέλθω δριμύτερη :Ρ)

Γρίπη των χοίρων :D

Χρόνο για να μπαίνω να γράφω posts δεν έχω (θα βρω-αυτό είναι απειλή) αλλά αυτό μόλις το είδα, δεν άντεξα, ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. To "δανείστηκα" από γνωστό μου που το έβαλε στο facebook. Have fun....

Διάσημος ηθοποιός πέθανε από τη γρίπη των χοίρων ...

Και όλοι ξέρουμε ποια τον κόλλησε ...

I 'm back, baby!!!!!

Μετά από 1 μήνα και κάτι, θυμήθηκα ότι έχω ένα blog και πρέπει να γράψω και τίποτα γιατί έχει αραχνιάσει.... Ο λόγος είναι ότι απλά δε προλαβαίνω!!!
Τα ευχάριστα είναι ότι έπιασα δουλειά εδώ και 3 βδομάδες. Είναι σε μια εταιρία που πουλάει αυτοματισμούς, όργανα για μετρήσεις κλπ. Είμαι κάτι ανάμεσα σε γραμματεία και προώθηση προϊόντων. Το καλό είναι ότι δε καλώ εγώ να πουλήσω (γιατί εκεί πέφτει βρισίδι-το έχω κάνει και δεν αντέχεται), αλλά παίρνουν αυτοί και εσύ συμβουλεύεις τί θα μπορούσαν να αγοράσουν.
Το κλίμα είναι καλό, το ίδιο και οι συνάδελφοι. Φυσικά και είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης (η πιο νέα, η πιο μικρή) και όλα τα θελήματα τα κάνω εγώ. Μεγάλο μειονέκτημα είναι το ωράριο. Πιάνω δουλειά στις 8.30 και σχολάω standard μετά τις 7. Βάλε και μια ώρα και κάτι για το πήγαινε και άλλο τόσο για το έλα (η δουλειά είναι στο Κερατσίνι κ εγώ μένω Δάφνη). Μου τρώει όλη τη μέρα και δε προλαβαίνω να κάνω τίποτα. Καταλαβαίνετε ότι το ΣΚ τρέχω και δε φτάνω για να κάνω τις δουλειές που έχω αφήσει πίσω (και έτσι πήγε τόσο πίσω το κακόμοιρο τούτο blog). Ο μισθός είναι ο βασικός χωρίς υπερωρίες. Άρα καθόλου χρόνος για ξεκούραση τις καθημερινές και γεμάτα ΣΚ αλλά δε με φοβάμαι, είμαι μάχιμη εγώ :D
Άλλα συνταρακτικά νέα δεν υπάρχουν, και υπόσχομαι ότι σιγά σιγά θα επανέλθω και εγώ στην blogο-καθημερινότητά μου.