Η οδύσσεια του 2010

Στο προηγούμενο post σας είχα υποσχεθεί ότι θα γράψω τί μου έχει συμβεί στις 15 πρώτες ημέρες του 2010.

Λίγες μέρες πριν έρθει το 2010 είχαμε πάει με μια παρέα από το ΤΕΙ στο παγοδρόμιο που βρισκόταν έξω από το Θέατρο Badminton. Εγώ δε μπήκα στο παγοδρόμιο (δεν έχω καθόλου ισορροπία και έχω κακές αναμνήσεις από προηγούμενη φορά που είχα γνωριστεί καλά με τον πάγο) αλλά και πάλι περάσαμε τέλεια γιατί καθόμουν έξω με ένα παιδί από τη παρέα και σχολιάζαμε τις τούμπες που τρώγανε όλοι. Επίσης, φάγαμε hot-dog και επιτέλους δοκίμασα το ΤΕΛΕΙΟ γεμιστό τσουρέκι με κάστανο από τον Τερκενλή. Έτσι αποφασίσαμε την επόμενη Κυριακή (03/01) να το ξανακανονίσουμε και να μπούμε όλοι μαζί αυτή τη φορά. Έτσι και έγινε.

Βρεθήκαμε τη Κυριακή έξω από το Badminton και την ώρα που περιμέναμε να έρθουν όλοι, σε μια απότομη κίνηση γυρίζει το πόδι μου και αρχίζω να πονάω. Δε δίνω σημασία επειδή δε πόναγε πολύ και αφού ήρθαν όλοι πάμε κανονικά στο παγοδρόμια. Εγώ ξανακάθησα έξω (ε, με χτυπημένο πόδι είπα να μην το διακινδυνέψω) και κοντά στο τέλος της ώρας ένα από τα παιδιά της παρέας από απροσεξία πέφτει στο ξύλο και σκίζεται το φρύδι του. Αφού του δίνονται οι πρώτες βοήθειες, μας λένε ότι πρέπει να πάμε σε κάποιο εφημερεύον να γίνουν τα απαραίτητα ράμματα. Πηγαίνουμε, του κάνουν όλες τις απαραίτητες εξετάσεις και μετά του γίνονται τα ράμματα. Φτάνω το απόγευμα στο σπίτι και κοιτάζω το πόδι το οποίο φυσικά και είχε τουμπανιάσει αλλά ευτυχώς δεν ήταν κάτι σοβαρό. Απλά τώρα προσέχω πιο πολύ γιατί είναι πιο εύκολο να γυρίσει. Αλλά η οδύσσεια δε τελειώνει εδώ.

Στις 13 του μηνός, μου λέει η μητέρα μου να την πάω κάπου με το αυτοκίνητο, να την αφήσω και μετά να γυρίσω πίσω (κάτι που κάνουμε σχεδόν μια φορά την εβδομάδα). Φεύγουμε κανονικά και τσακ. Τρακάρουμε με ένα μηχανάκι. Ευτυχώς, το μηχανάκι χτύπησε τη πίσω πόρτα του οδηγού και έσπασε το συγκεκριμένο παράθυρο, γιατί θα μπορούσε να σπάσει το μπροστά τζάμι και να πέσουν όλα τα γυαλιά πάνω μου και πάνω στη μητέρα μου και να έχουμε άλλα. Εγώ φυσικά σε κατάσταση σοκ (ευτυχώς ήταν η μητέρα μου δίπλα και με ηρεμούσε) και το παιδί από το μηχανάκι είχε γδάρει τα δάχτυλα από το πέσιμο. Ήρθε η τροχαία, ύστερα φωνάξαμε και την ασφαλιστική και τώρα η υπόθεση είναι στις ασφαλιστικές για να δούμε ποιός φταίει (εγώ λέω αυτός, αυτός λέει εγώ), ας τα βγάλουν πέρα οι ασφαλιστικές που είναι και η δουλειά τους αυτή.

Καθόμουν και το σκεφτόμουν ότι τελικά ισχύει αυτό που λένε. Αυτό που φοβάσαι, αυτό θα σου τύχει. Στο δρόμο, δε φοβάμαι τίποτα παραπάνω από τα μηχανάκια με τους ελιγμούς και τις σφήνες που κάνουν.

Το μόνο που εύχομαι λοιπόν είναι να αλλάξει λίγο η τύχη μου γιατί σε λίγο θα φοβάμαι να βγω από το σπίτι...

Grey's Anatomy: The Video Game

Γεια σας και καλή Χρονιά σε όλους. Ό,τι επιθυμεί ο καθένας και εμένα να σταματήσει να με καταδιώκει η bad luck μου (σε λίγο καιρό έρχεται post για την οδύσσεια των 15 πρώτων ημερών του 2010.).. Για να μην είναι πολύ στενάχωρο το πρώτο post του 2010, αποφάσισα να κάνω ένα review του Grey's Anatomy: The Video Game.

Και πάλι αυτό είναι το κυρίαρχο ζευγάρι

Το Seattle Grace Hospital βρίσκεται σε μια από τις χειρότερες πανδημίες που έχει αντιμετωπίσει και βέβαια ο κάθε γιατρός ασχολείται με τα θέματα που τον καίνε (ναι, καλά καταλάβατε, οι περισσότεροι με τα γκομενικά τους ασχολούνται).

Ουσιαστικά το παιχνίδι είναι 5 επεισόδια της σειράς Grey's Anatomy. Κάθε επεισόδιο χωρίζεται σε σκηνές και κάθε σκηνή σε πράξεις. Παίρνεις εσύ το ρόλο των κεντρικών ηρώων και καλείσαι να πάρεις επαγγελματικές αλλά και προσωπικές αποφάσεις. Φυσικά καλείσαι να κάνεις και πολλών ειδών εγχειρήσεις (έδειξα επιτέλους ότι θα γινόμουν μια τέλεια χειρούργος...). Όλα αυτά είναι χωρισμένα σε minigames τα οποία πρέπει να ολοκληρώσεις σε κάποιο συγκεκριμένο χρόνο.

Γρήγορα τα ράμματα γιατί τελειώνει ο χρόνος-Μη τα θαλασσώσεις

Να πω την αλήθεια το παιχνίδι δεν ανακαλύπτει τη πυρίτιδα. Ούτε είναι ένας από τους τίτλους που πρέπει να παίξεις (είτε σε γραφικό επίπεδο είτε σε επίπεδο ιστορίας). Είναι ένα απλό και μικρό σε διάρκεια παιχνίδι χωρίς δύσκολους "γρίφους", το οποίο απευθύνεται καθαρά και μόνο στους φανς της σειράς. Το μόνο πράγμα που εμένα με χάλασε ήταν ότι δε μπορούσα να αποφύγω κάπως τους διαλόγους.

Παίρνοντας διαταγές από τον Chief.

Αν είστε fan της σειράς, τολμήστε το.Τώρα γιατί έκανα αυτό το review; Μάλλον ο απώτερος σκοπός είναι να μπω στο μάτι του Javatzis :D

Τί με παίρνεις τηλέφωνο τότε;

Πριν 3 εβδομάδες περίπου είχα πάει με τη μάνα μου στα Praktiker. Είδαμε κάτι πραγματάκια που μας άρεσαν και αποφασίσαμε να τα πάρουμε. Αυτά ήταν 3 καρέκλες σαλονιού και ένας καθρέπτης μπάνιου. Ο καθρέπτης δεν ήταν διαθέσιμος αλλά οι καρέκλες υπήρχαν. Έτσι αποφασίσαμε να τον παραγγείλουμε και όταν έρθει να μας τα μεταφέρουν αυτοί όλα αφού θα πληρώναμε τη μεταφορά 30 ευρώ (πού να χωρέσει ο καθρέπτης στο Yaris). Δίνουμε μια προκαταβολή και μας λένε ότι θα μας πάρουν τηλέφωνο όταν είναι όλα έτοιμα να περάσουμε από εκεί, να τους εξοφλήσουμε και να μας πάρουν οι μεταφορείς να κανονίσουμε για τη μέρα και την ώρα.
Αυτό το Σάββατο μας παίρνουν τηλέφωνο και επειδή δε το πρόλαβα πηγαίνουμε τη Δευτέρα να τους ρωτήσουμε γιατί μας πήραν τηλέφωνο και τί γίνεται με τη παραγγελία (θέλαμε να πάρουμε και κάτι άλλο). Η απάντησή τους ήταν ότι ήρθε ο καθρέπτης αλλά οι καρέκλες δεν ήταν διαθέσιμες. Μα τους λέμε οι καρέκλες ήταν διαθέσιμες, δεν τις κρατήσατε; Ναι, αλλά αυτές ήταν ελαττωματικές μας απαντάνε. Τέλος πάντων φεύγουμε και το βράδυ της Δευτέρας μας τηλεφωνούν και πάλι και μας λένε ότι η παραγγελία είναι έτοιμη και να πάμε να τους εξοφλήσουμε.
Πηγαίνω κι εγώ χαρωπή σήμερα, κάθομαι στην ουρά και περιμένω κοντά στο μισάωρο, και μόλις φτάνει η σειρά μου μου λέει η κοπέλα ότι πρέπει να έχω ένα χαρτί που θα μου δώσουν τα παιδιά από τα έπιπλα. Πηγαίνω εκεί και μου λέει ένας υπάλληλος :"Δεν τις έχουμε αυτές τις καρέκλες. Από Δεκέμβριο τώρα". Του εξηγώ ότι αυτοί μας πήραν να έρθουμε να εξοφλήσουμε (άρα η παραγγελία ήταν έτοιμη) και αυτός, ευγενέστατος βέβαια δε μπορώ να πώ, μου εξηγεί οτι δεν μπορεί να κάνει κάτι.
Δε μπορώ να καταλάβω ποιός μ@λ@κ@ς θεώρησε ότι όλα ήταν έτοιμα. Δεν υπάρχει πια καθόλου συνεννόηση μεταξύ των τμημάτων; Το κορυφαίο είναι ότι το σλογκαν τους είναι Φθηνά και Υπεύθυνα. Να χέσω την υπευθυνότητά σας ρε....

Σε λίγο θα τους πληρώνουμε κιόλας...

Πρώτα από όλα να πω χρόνια πολλά σε αυτούς που γιορτάζουν σήμερα. Και όποιος έχει Δημήτρη/ Δήμητρα να τους χαίρεται κτλ. Περνάω κατευθείαν στο θέμα.
Μια γνωστή μου τελείωσε Ιστορικό-Αρχαιολογικό και όπως είναι λογικό άρχισε να ψάχνει δουλειά σε μουσεία. Άνοιξε τις αγγελίες και άρχισε τα τηλέφωνα. Η απάντηση ήταν η ίδια: "Προσλαμβάνουμε σε όλες τις θέσεις, σε όποια θέση θέλετε εσείς. Αλλά.....ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ. Μετά από κάποιες ώρες εργασίας, σας δίνουμε ένα χαρτί που λέει ότι δουλέψατε στο μουσείο μας". Δηλαδή πηγαίνεις, τους δουλεύεις και το όφελος σου είναι ένα χαρτί. Το παίρνεις το χαρτί και πηγαίνεις για καφέ μαζί του, το πηγαίνεις βόλτες και γενικά είσαι ευτυχισμένος γιατί σπούδασες, έχεις δουλέψει και έχεις συμβάλλει στη κοινωνία. Οι λογαριασμοί που τρέχουν, τα προσωπικά έξοδα δεν σε αγγίζουν γιατί εσύ έχεις το χαρτί και έχουν λυθεί ουσιαστικά όλα σου τα προβλήματα. Και το πιο τρελό είναι οτι τα μουσεία αυτά έχουν κόσμο που δουλεύει εθελοντικά. Ρε μας κοροϊδεύετε; Σε λίγο θα δουλεύουμε και σαν ευχαριστώ θα τους πληρώνουμε και από πάνω για το καλό που μας κάνανε.
Και από την αντίπερα όχθη, ακούς στη ΕΡΤ μισθό 20.000 ευρώ για κάθε επεισόδιο (1 επεισόδιο τη βδομάδα, do the math please), τον οποίο πληρώνω εγώ και εσύ και στην ιδιωτική τηλεόραση 100.000 το μήνα. Όλα αυτά χωρίς να έχουν σπουδάσει και χωρίς να κάνουν ουσιαστικά τίποτα. Και ύστερα λένε κοροιδευτικά: "Αμάν όλοι θέλουν να γίνουν τραγουδιστές και να βγούν στη τηλεόραση;".
Γιατί κύριος να πάω να σπουδάσω; Ποιό το κίνητρο; Γιατί να μην κυνηγήσω και εγώ το εύκολο χρήμα;

Πολύ γέλιο

Σπάνια γελάω με τη καρδιά μου όταν βλέπω βιντεάκια στο αγαπητό YouTube. Αλλά με το συγκεκριμένο video του Remi Gaillard πέθανα στα γέλια. Είδα και τα υπόλοιπα που έχει ανεβάσει αλλά δε τα βρήκα τόσο καλά.

Just Enjoy....

Ζητείται ελπίς...

Μια από αυτές τις μέρες έπεσε στα χέρια μου η εφημερίδα City Press. Μέσα υπήρχε το ένα δημοσίευμα από την Μαρία-Ελένη Σπυροπούλου το οποίο περιείχε και τα εξής:

"Από την ημέρα που ανακοινώθηκαν οι εκλογές 55.800 Έλληνες έτρεξαν -κυριολεκτικά ποδοπατήθηκαν- για να γίνουν μέλη του ΠΑΣΟΚ. Συγκεκριμένα, οι περισσότερες εγγραφές έγιναν στα βόρεια και στα νότια προάστια, ενώ για πρώτη φορά από ιδρύσεως του Κινήματος συνολικά 156.000 μέλη πληρώνουν τη συνδρομή τους στο κόμμα, τη στιγμή που μέχρι πρότινος, ακόμα και στις ένδοξες εποχές του Ανδρέα Παπανδρέου, τα μέλη που ανταποκρίνονταν με συνέπεια στις οφειλές τους δε ξεπερνούσαν τις 110.000."

Και αυτό δυστυχώς είναι αλήθεια. Πας, γράφεσαι στο κόμμα (στο κάθε κόμμα, δεν έχω κάτι ενάντια στο ΠΑΣΟΚ), δηλώνεις συμπαράσταση, βοηθάς με όποιο τρόπο σου υποδείξουν με την ελπίδα ότι εσύ ή κάποιο οικείο σου πρόσωπο θα βολευτεί σε καμία θέση στο Δημόσιο. Κάνεις ουσιαστικά τη δουλειά που θέλουν αυτοί και σε πληρώνουν με μια υπόσχεση (αυτό και αν είναι φτηνά εργατικά χέρια). Δε ξέρω ποιός βγαίνει νικητής από αυτό το αλισβερίσι. Ο πολίτης, ο οποίος νομίζει ότι όταν χρειαστεί το κόμμα αυτό θα είναι δίπλα του ή οι πολιτικοί που κάνουν ολόκληρες προεκλογικές εκστρατείες με μηδενικό κόστος σε εργατικό δυναμικό. Και μη κοροϊδευόμαστε, το κάθε κόμμα θα διορίσει μόνο τους πολύ δικούς του και όχι όλους αυτούς.
Αλλά όπως είπε και κάποιος γνωστός μου, αυτό γίνεται για να πεις στο τέλος ότι τουλάχιστον προσπάθησα και να έχεις την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να γίνει. Απλά κρίμα...

Τίποτα το σπουδαίο

Πρώτη φορά δεν έχω τίτλο να βάλω σε ένα post. Ίσως επειδή έχω ξεχάσει πώς γίνεται το blogging, ίσως επειδή δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να πω.
Οι διακοπές τελείωσαν και οι ρυθμοί έχουν επανέλθει στους κανονικούς. Τελικά εγώ πήγα στο χωριό, όπως είχα προβλέψει στο προηγούμενο post και πουθενά αλλού. Τίποτα το καταπληκτικό οικογενειακά με όλα τα κακά αλλά και τα καλά που συνεπάγεται αυτό. Το μόνο που μου έμεινε από αυτές τις διακοπές; 3-4 κιλά παραπάνω από τις κραιπάλες που γίνονταν επί 1 μήνα και κάτι που ήμασταν μόνοι μας σπίτι.
Γενικά η Ελλάδα κλυδωνίζεται ανάμεσα στις εκλογές (αλήθεια, μόνο εγώ δεν ξέρω τί να ψηφίσω ή έχουν και άλλοι αυτό το πρόβλημα;) και στο ποιά θα είναι η επόμενη μαγείρισσα της Μενεγάκη αφού αποχώρισε το καλοκαίρι η προηγούμενη. Τώρα θα μου πεις τί λες ρε κοπελιά και όμως αν κάνεις το λάθος να κάτσεις να δεις τα "μεσημεριανάδικα" που φέτος αρχίζουν από το πρωί και τελειώνουν αργά το απόγευμα νιώθεις οτι η εύρεση μαγείρισσα από τη Μενεγάκη είναι θέμα υψίστης σημασίας.
Θα κλείσω με ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ διαφήμιση που προβλέπεται να γίνει μεγάλο hit του χειμώνα: