I 'm back, baby!!!!!

Μετά από 1 μήνα και κάτι, θυμήθηκα ότι έχω ένα blog και πρέπει να γράψω και τίποτα γιατί έχει αραχνιάσει.... Ο λόγος είναι ότι απλά δε προλαβαίνω!!!
Τα ευχάριστα είναι ότι έπιασα δουλειά εδώ και 3 βδομάδες. Είναι σε μια εταιρία που πουλάει αυτοματισμούς, όργανα για μετρήσεις κλπ. Είμαι κάτι ανάμεσα σε γραμματεία και προώθηση προϊόντων. Το καλό είναι ότι δε καλώ εγώ να πουλήσω (γιατί εκεί πέφτει βρισίδι-το έχω κάνει και δεν αντέχεται), αλλά παίρνουν αυτοί και εσύ συμβουλεύεις τί θα μπορούσαν να αγοράσουν.
Το κλίμα είναι καλό, το ίδιο και οι συνάδελφοι. Φυσικά και είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης (η πιο νέα, η πιο μικρή) και όλα τα θελήματα τα κάνω εγώ. Μεγάλο μειονέκτημα είναι το ωράριο. Πιάνω δουλειά στις 8.30 και σχολάω standard μετά τις 7. Βάλε και μια ώρα και κάτι για το πήγαινε και άλλο τόσο για το έλα (η δουλειά είναι στο Κερατσίνι κ εγώ μένω Δάφνη). Μου τρώει όλη τη μέρα και δε προλαβαίνω να κάνω τίποτα. Καταλαβαίνετε ότι το ΣΚ τρέχω και δε φτάνω για να κάνω τις δουλειές που έχω αφήσει πίσω (και έτσι πήγε τόσο πίσω το κακόμοιρο τούτο blog). Ο μισθός είναι ο βασικός χωρίς υπερωρίες. Άρα καθόλου χρόνος για ξεκούραση τις καθημερινές και γεμάτα ΣΚ αλλά δε με φοβάμαι, είμαι μάχιμη εγώ :D
Άλλα συνταρακτικά νέα δεν υπάρχουν, και υπόσχομαι ότι σιγά σιγά θα επανέλθω και εγώ στην blogο-καθημερινότητά μου.

Ε ρε τί έπαθε το καψερό....

Σήμερα το πρωί, όπως κάθε Μ. Σάββατο, πήγα να κοινωνήσω (καλά, καλά όχι κάθε Μ. Σάββατο αλλά όταν κάνω νηστεία πηγαίνω). Έχω πει σε προηγούμενο post πόσο πολύ μου αρέσει η πρώτη Ανάσταση κ ίσως είναι η καλύτερη μου στιγμή στη Μεγάλη Βδομάδα (εκτός από τη μαγειρίτσα και το αρνί :Ρ).
Τέλος όμως με τα εισαγωγικά, αυτό το post δημιουργήθηκε για να διηγηθώ κάτι που συνέβη στην εκκλησία ακριβώς μπροστά μου, περιμένοντας να κοινωνήσω. Ήταν μια γιαγιά με ένα πιτσιρικάκι γύρω στα 3. Το πιτσιρίκι να φωνάζει "πάμε σπίτι", ο παππάς να λέει "Εδώ είναι ο Χριστούλης και άνοιξε το στόμα" και η γιαγιά να λέει "έλα να πιούμε το χυμό".Το ακούει αυτό ο παππάς, τα παίρνει και να φωνάζει "ναι, αυτά λέτε και γι' αυτό γίνεται αυτό". Πλακώνει κ ένας που τους βοηθάει στην εκκλησία, και να το έχουν πιάσει το μωρό 3 για να το φέρουν βόλτα. Τελικά κοινωνάει το μωρό και με λυγμούς αλλά και παράπονο να φωνάζει "Το 'φαγα, το 'φαγα". Μωρέ το λυπήθηκα τόσο πολύ αλλά παράλληλα ήταν και τόσο αστείο. Μου θύμισε λίγο τις παλιές ελληνικές ταινίες που μόλις σκοτωνόταν κάποιος φώναζε "Μ' έφαγες".
Α και για να μη το ξεχάσω:

Καλό Πάσχα σε όλους

Ποιός κάνει τη πρώτη κίνηση;

Χθες το απόγευμα, αποφασίσαμε να πάμε για καφέ με κάτι φίλες. Βρισκόμαστε και αποφασίζουμε να πάμε στη καφετέρια που δουλεύει το αγόρι της μιας κοπέλας. Καθόμαστε, πίνουμε τον καφέ μας και παράλληλα παίζει και το μάτι για να δούμε τί κόσμο έχει μαζέψει η καφετέρια (μόνη γαρ, δεν κάνω και τίποτα κακό). Και τότε, βλέπουμε έναν καλό, γύρω στα 28-30, (έρωτα, ώ έρωτα..) και από εκείνη τη στιγμή αρχίζει μια τεράστιο ψηστήρι από τις 2 φίλες μου για να πάω να του μιλήσω, αφού βλέπαμε ότι κοίταζε και αυτός.
Εγώ να είμαι της γνώμης ότι αν ήθελε να ερχόταν να μιλήσει αυτός, οι άλλες να είναι της γνώμης "μα μην είσαι μαλ@κας, μισή ντροπή δική σου, μισή ντροπή δική του". Ο σερβιτόρος- φίλος της μίας κοπέλας να λέει "πάντως εμένα δε μου αρέσει" και ο φίλος της άλλης κοπέλας, που ήρθε αργότερα και δεν τη πρόλαβε τη φάση, με έστειλε αδιάβαστη με τη φράση :"Ε μα καλά τώρα πια οι άντρες δεν κάνουν καμάκι, ΒΑΡΙΟΥΝΤΑΙ κιόλας, περιμένουν από τη κοπέλα να τους την πέσει". Τί λες ρε παιδί μου, αν βαριούνται να κάτσουν σπίτι τους, να παίξουν pro. Δηλαδή, ήμουν και εγώ γαϊδούρα να θέλω να το κουράσω το παιδί..
Πώς έχουμε γίνει ρε σύ. Δε ξέρω αν εγώ είμαι η υπερβολική αλλά αν είναι να κάνω εγώ τη πρώτη κίνηση, συγνώμη αλλά ξενερώνω και χάνω το ενδιαφέρον μου. Και στη τελική, εμένα η Disney μου έμαθε ότι ο πρίγκηπας έψαχνε να βρει τη Σταχτοπούτα από το γοβάκι της, όχι η Σταχτοπούτα τον πρίγκηπα :D

Αρκουδο-απορία

Σήμερα αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας μια απορία που έχω στο περίπου 3 χρόνια.
Πριν 3 χρόνια, ήταν στη μόδα αυτά τα αρκουδάκια που τα βάζεις στο μπρελόκ και τα πατάς στη κοιλιά και μιλάνε. Κάποιος μου έκανε δώρο ένα τέτοιο και το είχα στα κλειδιά μου. Αυτό μέσα έχει μια μπαταρία, η οποία, όπως είναι φυσικό, τελείωσε. Όμως, σκέφτηκα να μη το πετάξω, ούτε να αλλάξω μπαταρία και να το έχω στα κλειδία μου χωρίς όμως να μιλάει. Αλλά επειδή είχε λίγο βρομίσει, το έβαλα στο πλυντήριο και μόλις το έβγαλα η μπαταρία είχε φορτίσει. Έτσι, κάθε φορά που αποφορτίζει η μπαταρία, το βάζω στο πλυντήριο και όταν το βγάζω αυτό είναι as good as new. Δε ξέρω γιατί γίνεται. Κάθομαι και το σκέφτομαι αλλά δε μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται. Έχει κανείς καμιά ιδέα;

No more automation student

Ναι, ναι είναι αλήθεια. Επιτέλους, παραδώσαμε την εργασία, που με τόσο κόπο (γκούχου, γκούχου) κάναμε. Το ευτυχές γεγονός έγινε την Τρίτη που μας πέρασε και από 'δω και πέρα όπως είπα και σε μια φίλη μου είμαι απλά άνεργη.
Μπορεί να μας πήρε γύρω στους οκτώ μήνες, να αντιμετωπίσαμε δεκάδες προβλήματα, να σπάσανε τα νεύρα άλλες τόσες φορές αλλά τελικά άξιζε η όλη διαδικασία. Τα πράγματα που μάθαμε στην πράξη σ' αυτούς τους οκτώ μήνες δε τα μάθαμε τα άλλα 4 χρόνια που μείναμε στο ΤΕΙ. Το ξέρω, γκρίνιαζα με το παραμικρό, ήμουν έτοιμη να τα παρατήσω αλλά τί να κάνουμε αυτή είναι η φύση μου (γυναίκα δεν είμαι? :Ρ).
Και τώρα εύρεση εργασίας. Αρχικά, θα ψάξω για κάτι σχετικό με τον αυτοματισμό, αν δε βρω κάτι σχετικό με τα help desk για το Ίντερνετ (αυτό έκανα στη πρακτική) και αν δε βρω και εκεί θα γίνω πωλήτρια. Ή ό,τι μου κάτσει. Σιγά που θα κάτσω να σκάσω..
P.S. Να ευχαριστήσω κιόλας την οικογένεια μου που με στήριξε σε όλη αυτή τη κατάσταση, αλλά και εσάς για τα καλά σας λόγια, όταν έσπαγα, σας έπρηζα και με υποστηρίζατε.

Grey's Anatomy

Εδώ και λίγο καιρό, σκεφτόμουν να γράψω για το Grey's Anatomy, τη σειρά που έγινε γνωστή στην Ελλάδα από τον ANT1. Εγώ την παρακολουθούσα σχεδόν παράλληλα με την Αμερική, αλλά αυτή τη season άρχισα να την παρακολουθώ και πάλι πριν λίγες μέρες. Σήμερα διάβασα αυτό το άρθρο, που εξηγεί γιατί κολλάμε με τις ιατρικές σειρές.
Συμφωνώ με όλο το άρθρο και γράφει περίπου αυτά που θα έγραφα και εγώ στο post μου. Μη κοροϊδευόμαστε, ποιά δε θα ήθελε να τη σώσει ο McDreamy ή o McSteamy, ή ποιός δε θα ήθελε να τον περιποιηθεί η Izzie σε κάποια δύσκολη στιγμή. Αυτό που μου αρέσει ιδιαίτερα σ' αυτή τη σειρά είναι ότι είναι προσωποκεντρική Εντάξει, δουλεύουν σε ένα νοσοκομείο, δείχνει τα περιστατικά που έρχονται αλλά κυρίως βλέπεις τις εντάσεις και τους έρωτες που δημιουργούνται ανάμεσα στο προσωπικό του νοσοκομείου. Όλα βέβαια δοσμένα εκεί που χρειάζεται με χιουμοριστικό και όπου χρειάζεται με συγκινητικό τρόπο.
Ένα plus που έχει η φετινή σεζόν είναι ότι σε κάθε επεισόδιο γίνεται κάτι που σε κάνει να ταράζεσαι, κάτι που δε το περιμένεις (ομολογώ οτι δεν υπήρχε αυτή η αγωνία πολύ στη προηγούμενη σεζόν).

Τρελό βιντεάκι

" (creepy εεεε?). Φυσικά και δεν ισχύει, ο άνθρωπος, αν διαβάσετε τα σχόλια, είναι ζωντανός και όλα αυτά που βλέπετε εξηγούνται ιατρικά και προκλήθηκαν από σπασμούς που είχε από το χτύπημα.